Kerkgebouw

De Ontmoetingskerk is in 1967 gebouwd en is een ontwerp van architect ir L. R. T. Oskam.

De kerk was voor die tijd best revolutionair. Het was een tijd waarin Gereformeerden nog niet zoveel moesten hebben van symboliek. Het belangrijkste was dat er in de kerk plaats was voor iedereen en dat de preekstoel centraal voorin stond. Want daar ging het uiteindelijk om. Nou ja, niet om de preekstoel natuurlijk maar om het Woord dat vanaf die preekstoel werd verkondigd. Symboliek, beelden, kaarsen, kanselkleden, dat was rooms. En wat rooms was of zelfs alleen maar rooms leek dat deugde niet. En toch werd er veertig jaar een kerk gebouwd die niet alleen heel degelijk was maar die ook vol zat met symboliek.

Alleen al de toren bijvoorbeeld. Een toren in drie delen. Als verwijzing naar de drie‐enige God, Vader, Zoon en Heilige Geest. Pure symboliek. Diezelfde driedeling zie je ook voor in de kerk weer terug. Waar in de oude protestantse kerken de kansel fier in het midden staat, is ons liturgisch centrum verdeeld in drieën. Door aan de ene kant de preekstoel en aan de andere kant het orgel. Alleen dat gaf al aan dat je het evangelie niet alleen met woorden vanaf de preekstoel maar ook met liederen kan verkondigen en beleven. Bovendien was het hele liturgisch centrum voor die tijd al heel groot. Waar ook uit bleek dat er in de liturgie meer belangrijk kon zijn dan alleen de preek. Wat dat betreft is de vernieuwing van nu geen breuk met wat ooit gebouwd is maar veel meer een dankbaar voortbouwen daarop.

Symboliek van het gebouw
Er zit nog veel meer symboliek in de kerk maar wat mij nog altijd erg aanspreekt is de symboliek in de muren. Bekijk je die muren van buiten dan zie je dat ze zijn opgemetseld uit allemaal vreemde stenen. Stenen die metselaars als onbruikbaar zouden weggooien. Afgekeurde stenen zou je zeggen. Hoewel ze in dit geval wel apart voor de bouw van de kerk zo slecht moesten worden gebakken. Al die stenen in de muur van de kerk en de pastorie doen denken aan woorden uit een brief van Petrus:‘Voeg u bij Hem, bij de levende steen die door de mensen werd afgekeurd maar door God werd uitgekozen om zijn kostbaarheid, en laat u ook zelf als levende stenen gebruiken voor de bouw van een geestelijke tempel’. In feite zijn wij zulke stenen. Stuk voor stuk stenen waar wel het een en ander aan mankeert. En toch geloven we dat God met zulke stenen zijn kerk wil bouwen.

Al is daar dan wel heel veel cement voor nodig. Cement dat doet denken aan gezang 321: ‘O Geest, Gij mortel van Gods kerk, hoe ijdel is ons metselwerk, hoe pover is het offer dat wij dragen naar de nieuwe stad, voeg onze harten thans tezaam, een heilig huis voor Christus' naam’. Kijk je van buiten naar de muren dan zie je de kromme en gebarsten stenen waarmee God, zo geloven we, zijn kerk wil bouwen. Om even terug te gaan naar de muren. Van buiten vol stenen waar allemaal wel iets aan mankeert. Maar van binnen vol kruisjes. Kruisjes die symboliseren wat uiteindelijk het allerbelangrijkste is: de liefde voor God en voor elkaar. Zoals dat grote kruis de liefde van Jezus voor God en zijn liefde voor zondaars symboliseert.

Maar kijk je van binnen naar diezelfde muren dan zie je opeens rondom het grote kruis allemaal mooie kruisjes. Kruisjes die we ook mogen zien als symbool van onszelf. Maar dan niet van wat we zijn maar van wat we geloven dat we ooit mogen worden. En dat niet alleen, als we met de liefde van Christus, gesymboliseerd in het grote kruis, naar elkaar kijken, dan zien we elkaar ook niet als mensen waar van alles mee mis is maar als onmisbare stenen voor de bouw van Christus’ kerk. Symboliek. Ooit in gereformeerde kringen een verdacht woord. Maar letterlijk betekent het niets anders dan samenballen. Dingen zijn meer dan ze lijken. Ze hebben een diepere betekenis, zoals de vlag meer is dan een lapje stof. Maar dan moet je die betekenis natuurlijk wel kennen.

Klik hier om de foto's van de bouw van de kerk in 1967 te bekijken.

Tekst van ds. Douwe Sijtsma over de symboliek in deze kerk, tijdens de ingebruikname van het nieuwe Liturgisch Centrum op 13 mei 2012. 

 

About the author

Italian wine is wine produced in Italy, a country which is home to some of the oldest wine-producing regions in the world.